|
بدون شك يكي از مهمترين وقايع دوران معاصر ما، واقعۀ قيام پانزده خرداد سال 1342 ميباشد، كه اين واقعه از طرفي چون داراي ويژگيهاي منحصر به فردي نسبت به قيامها و نهضتهاي ديگر بود مورد توجه است و از طرفي چون ميتوان گفت اين قيام نطفۀ انقلاب اسلامي 57 بود، اهميت اين قيام را نزد اذهان بيشتر مينماياند و شايد بتوان گفت اولين تجربه روياروي حضرت امام خميني (ره) با رژيم پهلوي بود. دوم فروردين 42 كه روز شهادت امام صادق (ع) نيز بود. موقعيت خوبي براي مخالفان بود تا از اجتماع مردم كه به خاطر عزاداري برپا شده بود استفاده نمايند و پيرامون وضعيت جاري كشور صحبت و راهنمايي نمايند. در ضمن رژيم هم برنامههايي براي خود داشت طبق همان برنامه جلسهاي را كه در مدرسۀ فيضيه برگزار شده بود را، بر هم ريختند و ضمن درگيري و سردادن شعارهايي به طرفداري از شاه و بر ضد مخالفين شاه، عدهاي را مضروب ساختند و در برابر مقاومت عدهاي از طلاب آنها را از طبقۀ فوقانی مدرسه به پائين پرتاب كردند. در همان روز همزمان با هجوم به مدرسه فيضيه قم قضيۀ مشابهي در مدرسۀ طا لبيه تبريز رخ داد. فاجعۀ فيضه تأثير عميقي بر تودۀ مردم و روحانيت گذاشت. اما بعد از اين واقعه پيام مفصلي براي علما نوشتند و در اين اعلاميه شخص شاه را مورد هدف قرار داده، و با بيان اينكه شاه دوستي ضربه به پيكر اسلام و قرآن است، تقيه را حرام و اظهار حقايق را واجب دانستند. (ولو بلغ مابلغ) هرچه ميخواهد بشود. در چهلم شهداي فيضيه نيز پيام مهمي را كه جامع مواضع قاطع و سازش ناپذير سياسي و انقلاابي بود خطاب به ملت صادر كردند. براي شاه كه امكان بازگشت وجود نداشت. به جهت ترس از سرنگوني سلطنت توسط آمريكا، چارهاي جز خشونت و ايجاد رعب و وحشت نبود. تا جايي كه شخص شاه سخنراني تهديدآميز براي مردم در 28 ارديبهشت داشت. با پيامي به علما و گويندگان و هيأتهاي عزاداري در آستانه محرم و مشخص كردن محور بحثها و نوحهها وضعيت بيسابقهاي را ايجاد نمود كه زمينه ساز آمادگي براي قيام و فداكاري براي اسلام و استقلال كشور شد. عصر روز عاشورا امام بيانات مهمي را ايراد فرمودند كه؛ در تاريخ انقلاب شهرت دارد.سخنراني امام كه از سه محور عمده برخوردار بود (اول مقايسۀ شاه و يزيد، دوم خطر اسرائيل، سوم دفاع از اسلام و روحانيت) باعث تقويت روحيۀ مردم شد. اين سخنراني ميتوانست باعث قيام بزرگي بشود. به همين جهت سران رژيم در روز يازدهم محرم (14 خرداد) پس از يك جلسۀ طولاني و با پافشاري عَلَم تصميم به دستگيري و محاكمۀ تعدادي از علماء و شخصيتهاي انقلابي و در رأس آنها امام خميني گرفتند. ساعت چهار صبح روز 12 محرم 1383 (15 خرداد 42) نيروهاي امنيتي با محاصرۀ منزل امام ايشان را دستگير و به تهران منتقل كردند. اين خبر پس از پخش شدن باعث هيجان مردم شد. مردم پس از اجتماع در منزل امام به اتفاق حاج آقا مصطفي به سمت حرم حضرت معصومه حركت نمودند. پس از مدتي صحن مطهر و خيابانهاي اطراف مملو از جمعيت شهري و روستايي شد كه شعار يا مرگ يا خميني را با هيجان شديد تكرار ميكردند. حدود ساعت 10 صبح تعدادي نيروي مسلح براي تقويت نفرات شهرباني قم وارد شهر شدند. قبل از ورود آنها درگيريها بيشتر با باتوم و گاز اشكآور بود. بلافاصله بعد از ورود نيروهاي كمكي تيراندازي و رگبار مسلسلها شروع و تعدادي از مردم زخمي و بعضي در خيابانها شهيد شدند. كشتار و تيراندازي تا ساعت 5 بعدازظهر ادامه داشت. در تهران نيز مشابه همين راهپيمايي و كشتار مردم تا حدود ساعت 5 بعدازظهر در مناطق مختلف ادامه داشت. حركت مردم و كشاورزان پيشواي ورامين و كشتار آنها در بين راه نيز از وقايع فراموش نشدني اين روز است. و اين روز خونين مانند روزهاي ديگر به پايان رسيد. امّا تأثيرات اين قيام به خاطر ويژگيهاي خاص و منحصر به فردش پايان پذير نبود. و تا بلوغ اين نطفه و به بازنشستن درخت انقلاب ادامه پيدا كرد.
امام در حال رفتن به مدرسه فیضیه برای ایراد سخنرانی(13خرداد 1342)
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم خرداد ۱۳۹۰ساعت 10:25 توسط مهدي يعقوب وند
|
|
|
